Ser Koryciński „Swojski” z czarnuszką

Strona główna | Zgłoszenia | Ser Koryciński „Swojski” z czarnuszką

Ser Koryciński „Swojski” z czarnuszką – Serowar Podlaski Aneta Łukaszuk-Łapińska

Ser Koryciński „Swojski” z czarnuszką produkcji Anety Łukaszuk-Łapińskiej  to produkt regionalny, wytwarzany metodą tradycyjną. Produkowany jest od 2018 w niewielkiej rodzinnej serowarni z wielopokoleniową tradycją wytwarzania Sera Korycińskiego, położonej w Gorszczyźnie, malowniczej wsi w gminie Korycin. Wyrabiany jest ze świeżego, pełnego mleka krowiego z dodatkiem podpuszczki mikrobiologicznej i soli. Mleko podgrzewane jest do odpowiedniej temperatury. Dodanie podpuszczki powoduje koagulację (ścięcie) białka i wytworzenie się skrzepu. Następnie skrzep poddawany jest krojeniu, dzięki czemu uzyskiwana jest masa serowa. Formowana jest w kształt spłaszczonej kuli.

Ser Koryciński Swojski z czarnuszką jest jednym z najpopularniejszych i najczęściej wybieranych przez jego koneserów smaków. Czarnuszka, oprócz swoich walorów smakowych posiada wiele właściwości prozdrowotnych.

Te małe nasionka są bogactwem witamin i składników odżywczych. Znaleźć w nich można witaminy z grupy B, a także witaminę A, E, F. Czarnuszka posiada także liczne związki mineralne, takie jak cynk, magnez, wapń, selen, żelazo i potas.

Czarnuszka, zwana także czarnym kminkiem, wspiera pracę  naszego układu immunologicznego. Ma właściwości przeciwzapalne oraz przeciwgrzybiczne. Zawiera w sobie liczne substancje o niezwykle silnych właściwościach antyzapalnych, antynowotworowych i antyoksydacyjnych.

Sery korycińskie zawdzięczają czarnuszce esencjonalny smak – kto raz go spróbuje, zawsze chce do niego wracać.

Ser Koryciński Swojski jest dumą gminy Korycin na Podlasiu. Jest to ser podpuszczkowy, miękki, krótko dojrzewający – zazwyczaj nie leżakuje dłużej niż dwa miesiące, a nierzadko jedzony przez smakoszy zaraz po wytworzeniu. Produkowany jest tylko z trzech składników: świeżo udojonego mleka, podpuszczki oraz soli. Przywrócony został do życia niedawno, a w 2005 roku został uznany za lokalny produkt tradycyjny. Wcześniej jego przepis przekazywany był ustnie z pokolenia na pokolenie od czasu potopu szwedzkiego, a po zmianie ustroju w latach 80. ubiegłego wieku pomału odzyskiwał swoje miejsce na kulinarnej mapie Podlasia.